Παλαιός Παντελεήμονας: Off roading με το Lynk & Co 01
travel.gr, 05.06.2024

Άλλωστε τα 400 και κάτι χιλιόμετρα που χωρίζουν το χωριό από το κέντρο της Αθήνας είναι μεν μια σεβαστή απόσταση αλλά και συνάμα αρκετά εύκολη. Μέχρι την έξοδο για Πλαταμώνα μόνο αυτοκινητόδρομος και από εκεί άλλα εννέα χιλιόμετρα σκάρτα μέχρι το χωριό. Η επόμενη απόφαση ήταν το μεταφορικό μέσο. Ενώ αναρωτιόμουν ποιο SUV θα ήταν το καταλληλότερο ήρθε στα γραφεία του CAR σαν απρόβλεπτη καταιγίδα ένα SUV με την «ψηφιακή» ονομασία 01 από μία παντελώς νέα για την Ελλάδα εταιρεία, τη Lynk & Co. Η εταιρεία είναι ουσιαστικά μια start-up που έχει δημιουργηθεί με την σύμπραξη της Volvo και της κινεζικής Geely και το αυτοκίνητο καθαυτό ένα κλασικό C-SUV, με μήκος λίγο πάνω από τα 4,5 m, ένα πολύ σεβαστό μεταξόνιο που ξεπερνά τα 2,7 m και -κάτι που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του για το συγκεκριμένο ταξίδι- απόσταση από το έδαφος 213 mm.

Εξωτερικά έχει τις κλασικές αναλογίες ενός SUV: ψηλό, αρκετά μυώδες, με έναν σχεδιασμό που ενδεχομένως να διχάζει. Μοιάζει να προσπαθεί να συγκεράσει δύο διαφορετικές εικαστικές κοσμοθεωρίες, την πιο minimal ευρωπαϊκή και τη σαφώς πιο εντυπωσιοθηρική κινέζικη. Ακόμα πιο εντυπωσιακά στοιχεία είναι ο εσωτερικός σχεδιασμός και η ποιότητα της καμπίνας. Υπάρχει ένας κομψός μινιμαλισμός που φέρνει στο μυαλό Volvo με την απαραίτητη πλέον μεγάλη κεντρική οθόνη infotainment να κυριαρχεί. Στην πράξη, η εκμάθησή της είναι εύκολη και σχετικά απλή και οι δυνατότητες διεπαφής εξαιρετικές. Σκεφτείτε μόνο ότι το 01 διαθέτει σύνδεση wifi 4G πληρωμένο από την εταιρεία για τέσσερα χρόνια. Ο ψηφιακός πίνακας οργάνων 10,2” είναι εξίσου εντυπωσιακός, με πολύ καλά γραφικά, μπόλικη πληροφόρηση και αρκετές δυνατότητες παραμετροποίησης.

Η πρώτη εντύπωση στον αυτοκινητόδρομο είναι παραπάνω από θετική. Και η δεύτερη επίσης. Εξάλλου το 01 ξεκινάει ήδη με ένα γκολ από τα αποδυτήρια, αφού βασίζεται στην πολύ αποτελεσματική πλατφόρμα CMA της Volvo. Το δεύτερο γκολ έρχεται από τον επίσης από τη Volvo προερχόμενο 3κύλινδρο τούρμπο 1.5 κινητήρα, ο οποίος συνδυάζεται με ένα ηλεκτρικό μοτέρ (μαντέψτε από πού…) με απόδοση 82 PS. Η συνδυαστική ισχύς φτάνει στους 261 PS και τα 330 Nm ροπής, που περνάνε στους εμπρός τροχούς μέσω ενός 7τάχυτου κιβωτίου διπλού συμπλέκτη. Το ηλεκτρικό μοτέρ το τροφοδοτεί μια μπαταρία 17,6 kWh (14,1 net), η οποία είναι ικανή να κινήσει το 01 ηλεκτρικά έως και 75 km, τιμή διόλου ευκαταφρόνητη, μάλιστα από τις μεγαλύτερες στην κατηγορία του. Η δύναμη είναι πανταχού παρούσα αλλά με μια απρόσμενα ομαλή ροή. Η ανάρτηση έχει μια ευπρόσδεκτα σφιχτή ρύθμιση, γεγονός που επιτρέπει σωστό έλεγχο του αμαξώματος, Η ευθυβολία του στον αυτοκινητόδρομο αποδείχτηκε εντυπωσιακή.

Το 01 κατάπινε τα χιλιόμετρα με χαρακτηριστική άνεση, με σχετική ησυχία και πολύ λογική κατανάλωση, δεδομένου ότι μέχρι να φτάσουμε στην έξοδο του Πλαταμώνα, περίπου τρεισήμισι ώρες αργότερα, δεν είχε κάψει περισσότερα από 7,5 lt/100 km. Από εκεί και πάνω θα ξεκινούσαν τα δύσκολα, έλεγα μέσα μου, αλλά στην πορεία αποδείχθηκε ότι ο 01 είναι πολύ σκληρό για να «κλατάρει». Θα επανέλθω σε λίγο για να εξηγηθώ περαιτέρω. Προς το παρόν θέλω να σταθώ λίγο σε αυτό το σχεδόν κινηματογραφικό σκηνικό που είναι ο Παλαιός Παντελεήμονας. Ένα υπόδειγμα του πώς όταν ο άνθρωπος έχει τη σωστή διαλεκτική σχέση με τη φύση, ακολουθεί το μέτρο, χρησιμοποιεί τα σωστά υλικά, συνδιαλέγεται με το γήινο στοιχείο που πατάει και το υγρό που ατενίζει στο βάθος, δημιουργεί υπέροχα οικιστικά τοπία. Αξίζει τον κόπο, λάθος, οφείλεις, εφόσον βρεθείς σε τέτοιους οικισμούς όχι μόνο να τους περιδιαβείς με αργό ρυθμό αλλά να εντρυφήσεις στις λεπτομέρειες: το λαξευμένο καλντερίμι, το πλανισμένο ξύλο, τη λεπτομέρεια της λιθοδομής. Αξίζει, όχι, οφείλεις, ειδικά αυτή την εποχή της προχωρημένης άνοιξης να μυρίσεις το άρωμα από το κομμένο χόρτο, από τον ψημένο ελληνικό που θα πιείς κάτω από τον Πλάτανο, να αφουγκραστείς την συναυλία των πουλιών, ακόμα και τους ήχους των εργασιών συντήρησης που κάνουν οι ντόπιοι προσπαθώντας να αντιστρέψουν τη φθορά του Χειμώνα που πέρασε.

Βέβαια, ένα τέτοιο σκηνικό μπορεί εύκολα να σε παρασύρει στη ραθυμία, την οποία τη σέβομαι και ενίοτε την επιζητώ, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα, το βουνό που στέκεται από πάνω μας, μας καλεί. Σήμερα το δάσος με τις θεόρατες καστανιές μάς γνέφει. Ξαναμπαίνουμε λοιπόν στο 01, του ψιθυρίζουμε κάτι σαν «κουράγιο» και ξεκινάμε. Το σχέδιο λέει ότι από τον Παλαιό Παντελεήμονα θα φτάσουμε στη λίμνη Κατή, όλο ανηφόρα, από τα 450 μέτρα του χωριού στα 1.360 μέτρα της λίμνης, στην καρδιά του δάσους του Κάτω Ολύμπου, και από εκεί θα συνεχίσουμε νοτιοδυτικά για να προσεγγίσουμε το κεφαλοχώρι της περιοχής, την Καλλιπεύκη. Θα κάνουμε δηλαδή έναν νοητό κύκλο μέσα από το δάσος. Στη συνέχεια -και με την ελπίδα ότι μέχρι τότε όλα θα έχουν πάει καλά- θα κουτρουβαλήσουμε στον κάμπο, περνώντας από τους Γόνους, παρακάμπτοντας ουσιαστικά την κοιλάδα των Τεμπών, και πάλι στον αυτοκινητόδρομο λίγο πριν τη Λάρισα.

Ο δρόμος μέχρι τη διασταύρωση όπου η ταμπέλα δείχνει την πορεία για τη λίμνη, είναι η συνήθης ταλαιπωρημένη άσφαλτος που συναντάμε στους ορεινούς επαρχιακούς. Το Lynk & Co είναι προφανές ότι δεν έχει σχεδιαστεί με γνώμονα τέτοιες διαδρομές, μολαταύτα η προθυμία του να ακολουθήσει γρήγορο ρυθμό στις στροφές είναι σχεδόν συγκινητική και η ικανότητά του να περνάει αέρα πάνω από λακκούβες που μοιάζουν με σεληνιακούς κρατήρες, ακόμα και με τις 20άρες ζάντες που φοράει ως βασικό εξοπλισμό, απροσδόκητη. Μόνο όταν το πιέσεις σοβαρά έχεις την αίσθηση ότι το τιμόνι αποσυνδέεται κατά κάποιον τρόπο από το εμπρός μέρος, το οποίο πάντως εξακολουθεί να προσφέρει καλή πρόσφυση. Σκεφτόμουν ότι το περίμεναν και χειρότερα. Μόνο που όταν στρίψαμε επιτέλους αριστερά, πατώντας για πρώτη φορά χώμα, ουσιαστικά δεν το πατήσαμε διότι ο δρόμος που ανοιγόταν μπροστά μας, με τον ήλιο να πασχίζει, συνήθως μάταια, να διαπεράσει την πυκνή φυλλωσιά, ήταν στρωμένος με χαλίκι 3Α, που για όσους γνωρίζουν σημαίνει ένα βήμα πριν την ασφαλτόστρωση, τόσο ομαλός και επίπεδος. Και αδιανόητα διασκεδαστικός, αφού με τη χαμηλή του πρόσφυση και τη σιγουριά που σου δίνει η ομαλή του επιφάνεια, σταδιακά νιώθεις κάπως σαν οδηγός του WRC. Συμβουλή: Δεν είσαι.

Η σήμανση είναι πραγματικά άχαστη και οι επιλογές ουσιαστικά διακλαδώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις: Από το χωριό Παλιοί Πόροι στα νότια μέχρι την Άνω Σκοτίνα και την Καλλιπεύκη στα δυτικά ή ακόμα και προς την παραλία, στα ανατολικά. Αλλά εδώ το θέμα είναι το offroading ως όχημα μιας πρώτης γνωριμίας, ως ο πρόλογος για μια πιο διεισδυτική προσέγγιση σε όσους το επιθυμούν. Ξανά πίσω το 01 λοιπόν, το οποίο προς το παρόν μου κάνει τρομερή εντύπωση με τον αγόγγυστο τρόπο που δέχεται όλη αυτή την κακομεταχείριση. Δεν ακούγεται τίποτα στην καμπίνα και η μεγάλη απόσταση από το έδαφος μου έχει δώσει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να περνάω «αέρα». Η δύναμη του υβριδικού συστήματος επίσης δεν μασάει που όλη αυτή την ώρα η ανηφόρα συνεχίζεται ανελέητη, με κάμποσες φουρκέτες να διαδέχονται μέτρια εσάκια, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων που τώρα πλέον διαπιστώνω ότι έχουν αλλάξει είδος. Οι καστανιές και τα έλατα έχουν δώσει τη θέση τους σε θεόρατες οξιές που τανύζονται προς τα πάνω στην προσπάθειά τους να αιχμαλωτίσουν λίγες ακτίνες φωτός. 
 

Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω -και ενώ ο δρόμος ομολογουμένως γίνεται ολοένα και πιο ζόρικος- το δάσος έξαφνα ανοίγει παραχωρώντας τη θέση του σε λιβάδια, ακόμα και σταροχώραφα. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις καλλιεργημένη γη στη μέση του πουθενά, αλλά καθώς προχωράμε διαπιστώνουμε ότι πλέον ο δρόμος διασχίζει ένα εύφορο οροπέδιο, καταλήγοντας κάπου στο βάθος σε ένα χωριό σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά. Είναι η Καλλιπεύκη; Όντως είναι. Έχεις την ψευδαίσθηση ότι πλέον έχεις κατέβει χαμηλά όμως όταν βλέπεις στην πινακίδα ότι βρίσκεσαι σε υψόμετρο 1.054 μέτρων συνειδητοποιείς ότι ο ορεινός όγκος του Ολύμπου καλύπτει μια τεράστια έκταση με απίστευτη ποικιλία στο ανάγλυφο.

Αυτό το κομμάτι του Κάτω Ολύμπου που διατρέξαμε είναι μόνο μία πτυχή του πιο εμβληματικού βουνού της Ελλάδας. Ενός ορεινού όγκου που στέκεται σχεδόν στη μέση της χώρας σαν να είναι ο πυρήνας της, η κεντρική κολώνα πάνω στην οποία στηρίζεται. Θα επανέλθουμε για να κάνουμε και άλλες διαδρομές, αλλά ετούτη εδώ που μόλις τελειώσαμε ήταν σίγουρα μία από τις ομορφότερες που έχουμε επιχειρήσει. Με τεράστια εναλλαγή τοπίων, με ένα «μαγικό» δάσος, με χωριά που μοιάζουν να έχουν νικήσει τον χρόνο, με έντονες οδηγικές συγκινήσεις, με εικόνες που έχουν υπερφορτώσει τους νευρώνες του εγκεφάλου, αλλά τον έχουν γαληνέψει συνάμα.
Από την Καλλιπεύκη προς τους Γόνους η «κουτρουβάλα» είναι τόση που τα αυτιά σου εκρήγνυνται, λες και προσγειώνεσαι με αεροπλάνο. Αλλά πλέον μόλις φτάσεις στον κάμπο, με τα Τέμπη πλέον πίσω σου, και μπεις ξανά στον αυτοκινητόδρομο, η επιστροφή σου φαίνεται παιχνιδάκι. Το Lynk & Co διαπρέπει στην άνετη κάλυψη των χιλιομέτρων, το spotify συντροφεύει την ψιλή κουβέντα με τον Χρήστο, τον άνθρωπο που δίνει εικόνα στα λόγια μου και σχεδόν σαν να διακτινιστήκαμε βρεθήκαμε στην ΕΚΟ Σχηματαρίου, στην κατεύθυνση προς Αθήνα αυτή τη φορά. Ξανά φουλάρισμα με EKO PREMIUM 98, ένα γρήγορο ξέπλυμα από τις πολλές λάσπες, βουτιά στα ψυγεία του πρατηρίου για νερά, ισοτονικά και κάτι σε σοκολάτα για ενέργεια και η καθιερωμένος επίλογος στο μυαλό μου.

Αυτή η διαδρομή που μόλις ολοκληρώσαμε είναι από τις πιο όμορφες που έχω κάνει και έχω κάνει πολλές όλα αυτά τα χρόνια. 

Κάντε κλικ ΕΔΩ για να δείτε το αρχικό κείμενο